FIRST SUNDAY OF ADVENT 2007

Meron po akong sinabihan: “Ilang tulog na lang Pasko na?”

Sagot niya: “Oo nga eh. Ubos biyaya na naman.”

Ubos biyaya na naman.

Ganyan ba ang tingin natin sa Pasko? UBOS BIYAYA.

Dahil magastos; dahil maghahanda; dahil maraming inaanak; dahil maraming christmas party; dahil maraming exchange gift; dahil maraming nanghihingi ng donasyon.

Kapag ganyan po ang tingin natin sa Pasko,

mababaw ang pagdiriwang natin ng Pasko.

Kaya nga paala-ala ng ebanghelyo ngayon: MAGBANTAY!

Magbantay sa mababaw na pagdiriwang ng Pasko.

Kapag ang Pasko ay pagbibigay lamang ng aguinaldo sa mga inaanak

at walang pagbibigay ng sarili sa Diyos, mababaw ang iyong Pasko.

Kapag ang Pasko ay pagsha-shopping lamang ng mga bagong damit at sapatos, at walang pagbabago ng sarili, mababaw ang iyong Pasko.

Kapag ang Pasko ay pagtanggap lamang ng bonus, at walang pagbabahagi sa mas nangangailangan, mababaw ang iyong Pasko.

Sabi ng isang paring kaibigan ko,

hindi malalim ang diwa ng Pasko dahil nilalaktawan natin ang diwa ng Adbyento.

Ngayon po ay unang linggo ng Adbyento.

Apat na linggung paghahanda para sa Pasko.

Kaya lang nung September pa lang Pasko na tayo.

Kaya nalalaktawan natin ang Adbyento.

Ang Adbyento ay paghihintay. Ang Adbyento ay paghahanda.

Paghihintay at paghahanda sa pamamagtan ng pananahimik at pagninilay.

Mababaw ang pagdiriwang natin ng Pasko

Kasi nilalaktawan natin ang diwa ng Adbyento.

Mababaw ang diwa ng Pasko

Dahil hindi na tayo marunong manahimik at magnilay.

Ang diwa ng pasko ay tunay na pagmamahal, pagpapakumbaba at pagbibigay.

Magbantay laban sa mababaw na diwa ng Pasko.

Pumasok sa tunay ng Diwa ng Adbyento.

Matutong manahimik at magnilay.

Ito ang wala sa mababaw na pagdiriwang ng Pasko.

TUNAY NA DIWA NG P-A-S-K-O

Christmas has become too commercial. What has become of the real reason for the season? Here are some tips to recover the spirituality of Christmas.

Paglalagay ng Belen

Ang Belen ang nagpapaalala sa atin ng tunay na kahulugan ng Pasko: ang pagparito ng Diyos. Hindi na tayo kailanman mag-iisa, dahil sa kapanganakan ni Jesus sa sabsaban, ang Diyos ay sumasaatin. Ang Belen mas mahalaga kaysa Christmas tree, kaysa parol, kaysa kay Santa at Rudolph. Kung tunay kang Kristiyano dapat meron kang Belen sa bahay mo ngayong Pasko.

Araw-arawin ang Simbang Gabi hangga't maari

Ang paghahanda sa Pasko ay hindi lamang paghahanda sa mga pagkain, o sa mga aguinaldo, o sa mga regalo, o sa mga party. Pinakamahalaga ang ispiritwal na paghahanda, at ito ang halaga ng Simbang Gabi. Ito ang paghahanda ng ating mga puso para isilang dito si Kristo.

Subukang Makipagkasundo

Ang kapanganakan ng Anak ng Diyos sa sabsaban ay simula ng pakikipagkasundo ng tao sa Diyos. Kaya’t lalung nagiging makahulugan ang Pasko kung ipinagkakasundo natin ang mga ugnayang nasira, nawasak, o nalayo. Ang pagkakasundo natin sa isa’t isa ay salamin ng pakikipagkasundo natin sa Diyos.

Kakambal ng Pagbibigay ang Pagmamahal

Kapag Pasko kaliwa’t kanan ang bigayan; aguinaldo sa mga inaanak, exchange gift sa eskuwelahan at opisina, basket of groceries sa mga mahihirap, at marami pang iba. Walang saysay ang pagbibigay ng regalo sa kapwa kung dahil lamang sa nakagawian, o dahil ginagawa ng karamihan, o dahil nahihiya dahil niregaluhan ka. Kung tayo ay magbibigay ng regalo, siguraduhin nating dahil tayo ay nagmamahal, tulad ng pagmamahal ng Ama sa sangkatauhan kaya sinugo ang kanyang bugtong na anak na isilang sa daigdig na ito.

Oportunidad Magpasaya

Ang madalas na batayan ng masayang pagdiriwang ng Pasko ay kung masaya tayo. Pero ang sukatan ng tunay na pagdiriwang ng Pasko ay kung nakapagpasaya tayo ng kapwa; kung nakapagpasaya tayo ng magulang, ng mga anak, ng mga kaibigan, ng mga nangangailangan. Ang pasko ay para sa lahat, hindi lamang sa mga may pambili ng krismas tree o krismas layts. Lalung makahulugan ang pasko kung marunong tayong magbahagi ng saya sa iba.

Ibalik sana natin ang tunay na diwa ng P-A-S-K-O.

HONESTY PAYS.

It may be difficult. It may put you in uncomfortable situations, earn you some enemies, or even force you into circumstances that you would rather not be in, but honesty will bring you a very long way in terms of relationship. It may bring pain, but the rewards, oftentimes for the long term, in terms of depth and meaning in a relationship are infinitely more fulfilling. Honesty definitely pays, and pays so much more.

NOT A HAIR ON YOUR HEAD WILL BE DESTROYED

A homily prepared for the teachers and deaf students of La Salle Greenhils, November 28, 2007, 8:00 PM.

Marianette Amper is in Grade 6. She was 12 years old. They were poor. She has experienced hunger. On November 2, 2007, she hanged herself. She committed suicide.

Why would a twelve year old girl want to die? Children like her does not commit suicide. They go to school. They learn addition and subtraction; they learn math. They learn water cycle and scientific names; they learn science. They learn HeKaSi. Children her age play patintero, piko, chinese garter, jackstone, or for the more techy ones, video games and internet games. But they do not kill themselves. Why would a twelve year old girl want to die?

The papers say because of hunger and poverty. The Mayor of Davao City says, she could have been raped. Whatever circumstances led her to such a tragedy, I am quite sure in Marianette's heart she lost hope. She lost the hope that things will get better for her and her family, the hope not to experience hunger anymore, the hope not to be imprisoned by misery.

Being different in this world can bring so much difficulties and challenges. Not being able to hear and communicating through Sign Language, can mean suffering, pain and much sacrifice. But do not loose hope. The gospel today tells us, "You will be hated by all because of my name, but not a hair on your head will be destroyed." Ni isang hibla ng iyong buhok hindi maaagnas.

My dear teachers, I salute you for choosing this more difficult task of sharing your knowledge to deaf students. This is truly a call within a call. May you be true bringers of hope to your deaf students.

My dear deaf students, it is a fact that because you are different, you would have to travel extra miles in order to fulfill your dreams and become the best that you can be. But do not loose hope. Believe in the fidelity of God, for he hears the cry of the lowly.

Whenever a person, much more a child, looses hope and takes his or her own life, this is an insult to our faith, for we believe in an ever-loving and faithful God. Let us share this faith to all and hope will not be lacking anymore.

MAY PANGARAP ANG TRANSFI

This is an article to be published on the December issue of the newsletter of the Transfiguration of Our Lord Parish. It explains the meaning of the new Vision-Mission statement of the parish. The Vision-Mission statement was formulated on Nov. 17 and 18, 2007 the heads [incoming and outgoing] of the ministries and organizations of the pastoral council. This article also sheds light on the connection of the Vision-Mission statement, the strengths, weaknesses, and priorities of the parish.

May Pangarap ang Transfi

Sa loob ng isa’t kalahating araw, tatlumpu’t siyam [39] na mga parishioners ng Transfi [dagdag pa ang kura paroko at dalawang facilitators] ang nagsama-sama sa 4th floor ng Diocesan Center Building sa Lantana, Cubao, para sa isang pastoral planning. Sama-samang sinuri ang kalakasan ng parokya, gayun din ang kahinaan, at inilista ang mga priorities na dapat bigyang pansin. Maraming kuru-kuro, marami ding tawanan. Ilang beses nagdebate, ilang beses ding nagbahaginan ng karanasan. Hanggang mabuo ang isang panibagong Vision-Mission Statement, ang Core Values, at mga plano para sa pagpapatupad ng mga priorities.

Ano ang hamon ng ating bagong Vision-Mission Statement? Nasaan ang Transfi ngayon at saan patungo bilang isang pamayanan?

Vision-Mission Statement [VMS]

Ang basic structure ng ating bagong VMS ay hango sa dating VMS na nabuo noong panahon ni Msgr. Romy Ranada. Ito ay tanda ng pagkilala sa mahalagang kontribusyon ng nakaraan ng parokya at sa kahalagahan ng pagpaptuloy ng mabubuting gawain at programa nito. Sa lumang VMS, ang nakasaad ay “pagmamahal, pag-asa at pananampalataya.” Samantalang sa bagong VMS, tanda ng pagkilala sa pagbabago ng panahon at ng mga kasalukuyang hamon na dapat harapin ng Transfi, ito ay naging “pagmamahal na naglilingkod, pag-asang ibinabahagi at pananampalatayang buhay.”

Ang panimula ng ating bagong VMS, “Isang pamayanan ng mga alagad ni Kristo,” ay hango sa VMS ng diyosesis ng Cubao at sa mahalagang dokumento ng simbahan sa Pilipinas na kung tawagin ay Acts and Decrees of the Second Plenary Council of the Philippines [PCP II]. Ito ay tanda na hindi maaring mabuhay ang Transfi ng hiwalay sa diyosesis ng Cubao at sa lokal na simbahang Katoliko sa Pilipinas. Malinaw na paala-ala ito na ang Transfi ay may mahigpit na ugnayan sa mga katabing parokya, sa buong diyosesis, at sa kabuuan ng Simbahang Katoliko.

Isang pamayanan ng mga alagad ni Kristo

Si Kristo ang sentro ng pananampalataya at buhay ng isang Krisitiyano. Siya ang simula at katapusan. Siya ang mabuting balita at tagapagbalita. Siya ang Panginoon at Diyos natin. Bawat isa sa atin dahil sa Binyag ay tinawag na sumunod sa kanya; maging alagad. Personal na “oo” ang kailangan para sumunod sa kanya. Responsibilidad ng bawat isa na sikaping matulad kay Jesus at huwag malayo dahil sa kasalanan. Ang pagiging alagad ay personal na pagsunod pero hindi indibidwal, dahil tayo ay tinatawag na maging isang pamayanan ng mga alagad. Misyon natin bilang isang parokya ang magtulungan upang ang bawat kasapi ay lalung makasunod kay Kristo, matularan ang kanyang halimbawa, at maging mabuting Kristiyano sa salita at sa gawa.

Nabubuklod

Dahil kalooban ng Diyos na tayo ay maging isang pamayanan ng mga alagad ni Kristo, ang isang tanda ng pagtahak natin sa tamang landas ay ang ating pabubuklod-buklod; ang ating pagkakaisa. Hangga’t may pagkakanya-kanya sa ating pamayanan alam nating hindi pa natin nasusunod ang kalooban ng Diyos. Ayon sa evaluation ng mga nakasama sa pastoral planning ang kalakasan ng Transfi ay ang pagkakaisa ng pari, ng mga lider layko at ng mga myembro ng iba’t ibang organisasyon. Subalit kailangan pang palawakin ang pagkakaisang ito. Kaya isa sa mga lumabas na priority ng Transfi ay ang pakikiisa ng mas maraming parokyano sa buhay ng pamayanan; lalung higit ang pakikiisa ng kabataan at ng pamilya.

Sa lahat ng ating gawain at mga programa lagi dapat isaalang-alang kung paano paiigtingin ang pakiisa ng mga parokyano. Ito ay isang tanda ng patuloy nating pagbubuklod.

Kasama ni Maria

Tulad ng nakakaraming Pilipinong Katoliko hindi mawawala ang pagmamahal natin sa Mahal na Birheng Maria. Malinaw sa atin na sa pagsisikap nating maglakbay ng sama-sama bilang isang parokya, sa hangarin nating tuparin ang kalooban ng Diyos, at sa paglalakbay tungo sa kanyang paghahari, kasama natin ang mahal na Inang Maria, na siyang aakay sa atin patungo sa kanyang anak at ating Panginoong si Jesus.

Tatlong mahahalagang sanga ang napapaloob sa ating VMS: pagmamahal na naglilingkod, pag-asang ibinabahagi at pananampalatayang buhay.

Pagmamahal na naglilingkod

Ang lahat ay tinatawag magmahal. Ang lahat ay marunong magmahal. Subalit ang sentro ng VMS ay ang pagmamahal na nakikita sa paglilingkod. Pangarap ng Transfi na maging isang pamayanang nakatutugon sa pangangailangan ng mga parokyano. Kaya nga isa sa mga priorities ang pagtatalaga ng mas marami pang programa para sa mga nangangailangan. Subalit una sa lahat, kailangang suriin kung ano ang dapat unahing tugunan sa napakaraming pangangailangan na nakikita natin sa ating paligid.

Pag-asang ibinabahagi

Sa ating paligid ngayon, marami ang nawawalan ng pag-asa. Kung pag-uusapan ang mga namumuno at kasapi ng iba’t ibang organisasyon sa Transfi, laging nariyan ang pag-asa. Subalit sentro ng VMS ang maibahagi ang pag-asang ito sa mga pinanghihinaan ng loob sa anumang kadahilanan. Kung tutuusin, ang pagpapatibay ng ating mga programa sa mahihirap, ang pagpapatibay ng ating mga area sa pamamagitan ng BEC, at ang pagpapalawak ng pakikiisa ng mga kabataan at pamilya sa buhay ng parokya ay mga konkretong paraan upang maibahagi ang pag-asang nasa ating puso na dulot ng kaligtasang bigay ng Diyos. Sa bandang huli, hangad natin na sila rin ay makapagbahagi ng pag-asang ito sa iba.

Pananampalatayang buhay

Ang pananampalataya ay biyaya ng Diyos. Hindi tayo makalalapit sa kanya kung hindi niya tayo binigyan ng kakayahan. Gayun din naman, ang pananampalataya ay tugon natin. Kung ayaw natin, hindi ipipilit sa atin. Bilang tugon, may tungkulin tayong palaguin, gawing matibay, at gawing buhay ang ating pananampalataya. Hindi lamang sa salita, o sa loob ng simbahan, o sa loob ng misa, bagkus ang buhay na pananampalataya ay isinasabuhay sa gawa, nagliliwanag saan man naroon, tahanan man, iskuwelahan, o trabaho, at namumunga ng kabutihan sa iba’t ibang larangan ng ating buhay, personal man o panlipunan.

Nauunawaan ng Transfi na mahalaga sa isang panampalatayang buhay ang tuluy-tuloy at mahusay na Paghuhubog. Kaya nga priority ng Transfi ang pagtataguyod ng isang makabuluhang programa para sa paghuhubog, pangkalahatan man o particular sa mga lider nito. Gayun din, ang isang tanda ng pananampalatayng buhay ay ang isang masiglang pamayanan, kaya ang katuparan ng pakikiisa ng lahat ng mga parokyano, lalu na ng mga kabataan at pamilya, at ang paglago ng mga pamayanan sa kapitbahayan [BEC] ay malilinaw na tanda na ang pananampalataya ng Transfi ay buhay.

Hamon

Lubos ang pasasalamat natin sa Diyos sapagkat pinagkalooban tayo ng mahuhusay na lider layko, mga aktibong miyembro ng mga organisasyon, at ng maayos at magandang simbahan. Nakita ang pagkakaisa ng lahat ng magsama-sama upang mag-plano para sa parokya. Subalit ang magagandang salitang ito ay mababale wala kung hindi aangkinin ng lahat ang Vision-Mission Statement, ang Core Values, at ang Priorities ng Transfi. Gaano man kagaling ang ating mga pinuno, kung hindi tutulungan ng lahat ng parokyano, wala ring mangyayari.

Dalangin kong huwag manatiling magagandang salita ang lahat ng ito, bagkus maging buhay sa ating mga gawa. Huwag sanang mabulok sa papel, bagkus mamunga ng pagmamahal na naglilingkod, ng pag-asang ibinabahagi, at ng pananampalatayang buhay.

Ito ang pangarap ng Transfi. Ito ang misyon ng bawat parokyano. Ito ang hamon ng kasalukuyang panahon. Sama-sama nawa nating tuparin ang pangarap ng Transfi.

PANALANGIN NG TAGA-TRANSFI

Panalangin para sa katuparan ng bagong Vision-Mission Statement ng Transfi.

Ama naming mapagmahal,

tinawag mo kami bilang mga alagad;

tinipon mo kami bilang isang pamayanan.

Wagas na pag-ibig

ang paanyaya mo sa amin;

mamunga nawa ng paglilingkod

ang aming pagmamahal.

Matibay na pag-asa

ang kaloob mo sa amin;

maibahagi nawa namin ito sa lahat

ng pinanghihinaan ng loob.

Buhay na pananampalataya

ang hamon mo sa amin;

pagtibayin nawa ito ng paghuhubog

at maipangalat sa lahat.

Kasama ni Maria,

patuloy nawa kaming mabuklod at magkaisa,

sa pamamagitan ni Kristo, kasama ng Espiritu Santo,

magpasawalang hanggan.

Amen.

KRISTONG HARI

Ano ang itsura ng mga imahen ni Kristong Hari? Nakaupo sa isang magarang trono. May koronang ginto. Nakadamit ng puti at pula.

Ano ang tunay na itsura ni Kristong Hari ayon sa ating ebanghelyo ngayon? Ang trono niya ay krus. Ang korona niya ay tinik. Walang damit. Hubad.

Ito ang tunay na larawan ng ating hari.

Hindi siya hari dahil pinakamagara ang kanyang trono.

Hindi siya hari dahil pinakamaganda ang kanyang korona.

Hindi siya hari dahil pinakamahal ang kanyang damit.

Si Kristo ay hari dahil pinakadakila ang kanyang pagmamahal.

Isang pagmamahal na handang mamatay kahit sa krus.

Isang pagmamahal na hindi binawi sa harap ng koronang tinik.

Isang pagmamahal na hubad, walang pagbabalatkayo, totoo.

Kung si Kristo ang ating hari, tinatawag tayong magmahal tulad niya; magmahal sa Diyos at sa kapwa. Isang dalisay na pagmamahal na hindi babawiin sa harap ng hirap, handang ialay kahit magpasan ng krus. Isang pagmamahal na totoo hanggang kaibuturan ng puso.

Isang pagmamahal sa ligaya at dusa. Kung isang pagmamahal na hanggang ligaya lang, kung isang pagmamahal na babawiin kapag dusa na, hindi pa si Kristo ang ating Hari.

MARKET MENTALITY

Jesus drove out from the temple area those who were selling things. They have made it a den of theives.

The cleansing of the temple is a call to respect churches. But in a more personal note, I believe the cleansing of the temple is also an invitation for the cleansing of the self. Eventhourgh Churches are not turned into a market place but oftentimes we bring the market mentality inside the church, in prayer.

In the market there is the mentality of buy and sell - in order to get something one has to give something. In the market in order to get what we want we but it, we give money. In the market we give to get. Sometimes this mentality is brought into prayer. Because we give something to God or to the Church, time, talent, or treasure - we expect to get somethin in exchange. This is where frustration and anger come in when we do not get what we pray for. Because we think we ought to get. But the call of Jesus is different. If the market mentality tells us to give in order to get, Jesus tells us to give without expecting to get anything in return.

In the market, the goods are more important than the seller. Mas mahalaga ng tinda kaysa tindera. In prayer the opposite is true - the giver is more important than the gift. Sometmes we approach prayer focused on the graces that we want to get, that we shall ask for, that God should give us.We forget that the primary grace of prayer is an ecounter with the divine presence and getting close to God. Sa simbahan, mas mahalaga ang tagapagbigay kaysa ibinibigay.

Even without vendors and sellers in the church, cleansing is necessary whenever we bring the market mentality in prayer. In the market we give in order to get, but in the church we give without expecting to get anything in return. In the market the goods are more important than the seller, but in prayer the giver is more important than the gift.

The Church may not be a marketplace, but our hearts could succumb to the market mentality. We ask the Lord to cleanse our hearts.

YOU HAD ME AT MY WORST.

Meron daw matagal nang may boyfriend at girlfriend. Kailangan ng space nung babae kaya nag-break up muna sila kahit ayaw ng lalake. Pagtagal-tagal nagkaroon ng bagong girlfriend yung lalake, na kinagalit naman ng dating girlfriend. Umaasa pa rin yung dating girlfriend na siya pa rin ang pipiliin nung dating boyfriend; umaasa siya na siya na lang. Ayaw ng lalaki. Sabi nung lalake,"You had me at my best. She had me at my worst." Yan ang sabi ni Popoy kay Basha. Yan ang sabi ni John Loyd kay Bea sa pelikulang... hehehe... you guessed it right... One More Chance.

To be loved when you are at your best, that is expected. To be loved when you are at your worst, that is a mystery. That is taking risk at its worst. That is leaping into unknown. In more ways than one, that is genuine love.

When a mother forgives a daughter after eloping with a man whom the mother does not like, after giving birth to a child, left alone by the child's father and no contact with her mom for a year, that is being loved at your worst. That is genuine love.

When a husband takes her wife back, after leaving him and with her children for abroad and taking a husband there for convenience, after stopping remittances for the children, and after getting ill abroad decides to return, that is being loved at your worst. That is genuine love.

When a parent embraces a child, after squandering the family's money in drugs and booze, after abusing siblings and friends, after putting the family's reputation in jeopardy, that is being loved at your worst. That is genuine love.

Being loved at your worst. That it what happens everytime we go to the Sacrament of Reconciliation. Being in touch with our weaknesses and confessing all our mistakes and sinfulness, we are at our worst. But God, through the priest, embraces us with his merciful love. God absolves our sins. God loves us most when we are at our worst, not because he approves of our worst, no, but because he knows how much love we need to get out of our worst and take the first step towards our best.

God loves us. And he loves us even at our worst.

"Joy is what catches you by surprise, from a source that is quite other than where you are pursuing it."

from the book by Fr. Ronald Rolheiser