Entering the Desert

First Sunday of Lent, Year B

Jesus begins his public ministry. In a struck of celestial inspiration, Jesus did not go into a frenzy of preaching and healing immediately. Rather, he went into the desert. And there, the gospel tells us, he was tempted by Satan and was ministered to by angels.

In the desert, Jesus experienced temptation. Jesus experienced the weakness of humanity. In the same breadth, in the desert, Jesus experienced being ministered to by angels. Jesus experienced the love and power of God.

The desert can be a frightening place because it makes us confront temptations, the weaknesses, the evil-ness present in us and in our world. But, the desert too is a consoling place, a place of refuge, for in the desert we discover the victorious power of the Almighty.

The season of Lent is our desert. To imbibe seriously the spirit of Lent is to make a way into the desert. Let us not be afraid of the desert. Let us not be afraid to confront sin, to face temptations and acknowledge the presence of evil in us and in our world. For in the same desert, in the same confrontation, we also experience “angels” ministering to us. In the silence, solitude and simplicity of the desert, we also discover the great power and unconditional mercy of the Most High. And that power and mercy no Satan can take away from us, no evil can destroy in us, no temptation can wipe out.

I am because we are.

I am because we are. - John Mbiti

One's identity is not a solitary possession, discovered through mental introversion, through disengagement form the webs of relationship, me thinking about myself. It is given by membership of one's community -- the family, the clan, the tribe or the nation. One becomes a person through integration into the community, by embracing one's posoition and enacting one's role.

(Timothy Radcliffe, OP, What is the Point of Being a Christian?)

Naisip mo ba kung anung klaseng mundo meron tayo kung walang pagpapatawad?

Seventh Sunday in Ordinary time, Year B

"Anak, ipinatatawad na ang mga kasalanan mo.” Yan ang sabi ni Jesus sa isang paralitiko na inilapit sa kanya ng apat nyang mga kaibigan.

Pagpapatawad. Ito na marahil ang isa sa mahalagang handog sa atin ng Diyos. At ito rin ang pinakamabuting handog na maibibigay natin sa isa’t isa. Naisip mo ba kung anung klaseng mundo meron tayo kung walang pagpapatawad? Hindi naman natin kailangang masyadong isipin dahil ang mundong walang pagpapatawad ay makikita natin ngayon sa Afghanistan, sa Iraq, sa Israel, sa Gaza, sa Congo. Kung saan paghihiganti at karahasan ang namamayani at hindi ang pagpapatawad. Huwag na tayong lumayo. Alam natin ang mga istorya ng mga pamilyang hindi marunong magpatawad – pamilya laban sa pamilya na nag-uubusan ng lahi; mga magkakapatid na may kapwa sama ng loob sa isa’t isa; mga magulang na tinitiis ang anak; mga anak na tinitiis ang mga magulang. Iyan ang mundong walang pagpapatawad: ang mundo ng paikot-ikot na galit at paghihiganti, ng palalim na palalaim ng sama ng loob at poot. There is no end in the cycle of anger and revenge. Only forgiveness breaks the cycle.

Meron po akong kakilala, taga-Mindanao. Sa kasawiang palad, nasangkot ang kanyang ama sa pakikipag-away laban sa isang pamilya doon. Hanggang humantong sa paghihiganti, at napatay ang kanyang ama. Dahil doon may masidhing hangaring ipaghiganti ng mga anak ang pagkamatay ng kanilang ama. Hindi lang hangaring maghiganti kundi tila obligasyon ng mga anak na ipaghiganti ang ginawa sa kanilang ama. Pero itong anak, nagpunta ng Maynila, nagtrabaho sa simbahan, napalapit sa Diyos, natutong magsimba, nagpakumpil, nagkumpisal, nabuksan ang isip tungkol sa Panginoon at sa pananampalataya. Samakatuwid, nabuhay ang kanyang pananampalataya. Ang tanong niya sa akin, “Father, paano ko po sasabihin sa kanila na ayaw ko nang maghiganti.” Ang sabi ko lang ay kahit na anung hirap ng gagawin niya, huwag kalilimutang tama ang hindi maghiganti at ito ang maghihinto sa paikot-ikot na galit at paghihiganti. Sa madaling salita, hindi na naghiganti ang mga anak. Hinabla ang pumatay sa kanilang ama. At nahuli na yata ang pumatay sa kanilang ama. Ito ang mga unang hakbang sa lubos na pagpapatawad na magdudulot ng lubos na kapanatagan at kapayapaan.

Sino ang may gusto ng daigdig na puno ng karahasan, ng galit, ng paghihiganti, ng poot, ng sama ng loob? Palagay ko po, wala. Kaya, kung ayaw natin ng ganitong mundo, meron po itong kapalit. Kailangang matuto tayong magpatawad.

Community

6th Sunday, Ordinary Time.

The first reading today describes to us how a leper is banished from the community. He is declared unclean. He is to “keep his garments rent and his beard bare” and “muffle his beard.” He is to shout, “Unclean, unclean!” His abode is outside the camp. For the Jews, a leper is an unclean outcast.

And so, when Jesus “made clean” a leper in the gospel today, the leper was not only healed from his illness, but he was given a place in the community. In Jesus, the leper found freedom from separation, from isolation, and from loneliness. He received his health back and his community.

I believe it is everybody’s experience that we are afraid to be isolated, frightened to be separated, and fearful from being alone. Philosophers would say that we are social beings. Our faith asserts that we are God’s people, Bayan ng Diyos.

So, it is important to ask, what constitutes a community? How can we say that we are a community? What criterion is to be used?

Fr. Timothy Radcliffe, OP, in his book What is the Point of Being a Christian?, mentions one important characteristic of being a community, that is, mutuality. A community is where one loves and is loved, respects and is respected, helps and is helped, values and is valued, supports and is supported, serves and is served, believes and is believed in, hopes and gives hope. Being with people is not community. Being surrounded with people who loves you, helps you, serves you, and not returning the same in mutuality is not community. Community is mutual loving, helping, serving, believing, supporting, and hoping. And if our families is not like this, if our neighborhood is not like this, if our parish is not like this, if our barangay is not like this, then, we are not yet a community, and we have the duty to grow into one.

If feels great to be loved and be served, but if we stop there we live selfish lives, for it feels even greater, to be able to love and serve in return. For to be community is to be in mutuality. To be in community is to overcome isolation, separation and loneliness. In a genuine community no one becomes a leper; no one has his abode outside the camp.

Huhugutan ng Lakas

Lahat tayo dumadaan sa panghihina at nangangailangan ng panghuhugutan ng lakas. Yung iba sa pamilya humuhugut ng lakas. Yung iba sa tagumpay. Yung iba naman sa trabaho. Yung iba sa pera.

Pero ang lahat ng ito ay lumilipas, nawawala. Yung mga mahal natin sa buhay darating ang panahon mawawala din sila; malalayo, o papanaw na. Yung tagumpay lumilipas. Laging may darating na mas magaling at lalampasan ang ating mga tagumpay. Yung trabaho, hindi rin sigurado. Tingnan ninyo ang nangyayari ngayon sa Pilipinas, malalaking kumpanya ang nagsasara at libu-libo ang nawawalan ng trabaho. Yung pera nauubos. Tingnan ninyo ang nangyayari ngayon sa buong mundo, malalaking bangko at nagsasara at humihingi ng tulong sa kani-kanilang gobyerno. Kung ang pinanghuhugutan natin ng lakas ay mula sa daigdig na ito, laging may kulang, laging may hangganan, laging mawawala.

Kaya napakagandang paalala ang hatid sa atin ni Jesus sa ebanghelyo: "Madaling araw pa'y bumangon na si Jesus at nagtungo sa isang ilang na pook at nanalangin." Pagkatapos magpagaling ng maraming maysakit, magpalayas ng masasamang espiritu, at siksikin ng napakaraming tao, may panahon pa rin si Jesus para manahimik, mag-isa at manalangin. Dahil panalangin sa mapagmahal na Ama ang hinuhugutan niya ng lakas.

Panalangin ang hindi lilipas na huhugutan natin ng lakas. Hindi kukupas dahil ang panalangin ay pakikipag-isa sa Diyos at dahil ang Diyos ay magpakailanman, ang lakas na ating huhugutin ay magpakailanman din.

Dahil sa dami ng iniisip, ng gagawin, ng pupuntahan, ng kakausapin, marami sa atin marahil ang nahihirapan maghanap ng oras para sa panalangin. Subalit ang oras para sa panalangin ay hindi dapat hinahanap, kundi dapat, gumawa ng oras para sa panalangin.. Kailangn sinasadya. Kung maghahanap ng oras para sa panalaing, sa dami ng ginugugulan natin ng gawain sa maghapon, siguradong hindi tayo makakahanap ng oras para magdasal. Kaya't kung tunay na panalangin ang huhugutan natin ng lakas na walang hangganan, hindi lang dapat maghanap ng oras, kundi gumawa ng oras para sa panalangin. We do not try to find time for prayer, but we make time for prayer.

Word Have Power

Words have power. Yan ang naranasan ng mga nakikinig kay Kristo sa kuwento ng ebanghelyo natin ngayon. Makapangyarihan ang salita.

Hindi ko alam kung napanood ninyo ang inauguration ni Barack Obama sa Washington DC noong January 20. Ilang tao ang nagpunta para sa kanyang panunumpa? Halos dalawang milyong katao. Bakit? Dahil sa dalawang salita: Change at Hope. Yan ang paulit-ulit na sinasabi ni Obama. At yan ang nagbigay ng lakas sa tao para umasa sa gitna ng krisis. Dahil makapangyarihan ang salita.

Siguro nabalitaan nyo din ang nangyari sa isang pamilya sa Los Angeles. Nawalan ng trabaho ang tatay at ang nanay. Ang ginawa ng tatay, binaril ang asawa. Binaril ang limang anak. Atsaka binaril ang sarili. Bakit? Dahil sa mga salitang “You are fired.”

Makapangyarihan ang salita. Nasa sa atin kung paano natin gagamitin ang kapangyarihan ng ating mga salita: sa mabuti o sa masama, sa pagtulong o sa panlalamang, sa pagpapagaan ng loob o sa sama ng loob, sa pagpapatawad, sa pagmamahal, sa pagkalinga.

Ano ang kapangyarihan ng iyong mga salita?

The Power of Words

Jesus was in Capernaum. He entered the synagogue and preached. The gospel tells us, “All were amazed and asked one another, ‘What is this? A new teaching with authority?’”

The words of Jesus had authority. It had power. Several times in the gospels, we hear Jesus say, “Amen, amen, I say to you…” or at other times, “Your fathers have told you… but this is what I tell you…” And Jesus was comfortable in using the power of his words. Where does the authority of Jesus come from? Where does Jesus derive the power of his words?

Minsan hindi natin nagagamit ang kapangyarihan ng ating salita dahil natatakot tayo na baka bumalik sa atin ang mga sinasabi natin. Kapag sinabi nating, “Magsimba ka.” Ang balik sa atin, “Bakit ikaw nagsisimba ka ba?” Kapag sinabi nating, “Mangumunyon ka.” Ang balik sa atin, “Bakit ikaw nangungumunyon ka ba?” Kapag sinabi nating “Magpakabait ka.” Ang balik sa atin, “Bakit ikaw mabait ka ba?” Kaya, madalas hindi na lang tayo nagsasalita.

Pero iba ang salita ng Diyos. Nung likhain ng Diyos ang mundo at sinabi niya “Magkaroon ng liwanag,” nagkaroon nga ng liwanag. Kapag sinabi ng Diyos na “Pinapatawad kita,” pinapatawad nga tayo. Kapag sinabi ng Diyos na “Kasama nyo ako,” kasama nga natin siya. Makapangyarihan ang salita ng Diyos dahil tapat ang Diyos sa kanyang salita.

Faithfulness is the power of our words. Fidelity is the power of our words. With faithfulness, without fidelity, our words will remain powerless.

Finding a home...

Rootlessness is the loneliness that comes with leaving home, with forever losing loved ones, loved places, and loved things. To cure out rootlessness, we need to find a home.

Finding a home is not, in the end, so much a question of finding a building, a city, a country or a place where we feel we belong. That's part of it. More deeply, finding a home is a question of moral affinity, of finding another heart or a community of hearts wherein we feel at one, safe, warm, comfortable, able to be ourselves, secure enough to express both faith and affection.

Ronald Rolheiser, The Restless Heart

Paanyaya ng Kapistahan ng Santo Nino

Feast of the Santo Nino

Fiesta ng Quiapo noong January 9. First time kong mag-misa sa Quiapo noong January 9, 10 ng umaga. Pagkatapos ng misa, lumabas kami ng simbahan at sumama sa napakaraming deboto ng Nazareno. Nakakakilabot po ang dami ng mga nagsisimba at nag-pruprusisyon sa piyesta ng Nazareno. Pero napansin marami din ang mga bata. Maraming pamilya ang nagpunta sa Quiapo bitbit ang kanilang mga anak. At mga naka-t-shirt pa ng Nazareno. Meron pa ngang isa naka-damit Nazareno din (yung kulay purple na parang sutana na may sinturon na lubid). Sabi ko sa sarili ko, hindi kaya sila natatakot na mawala ang mga bata sa dami ng mga taong nasa Quiapo? Hindi kaya nila naisip na mahihirapan ang mga bata sa paghihintay sa gitna ng init ng araw? Kung sabagay, mahalaga na bata pa lang namumulat na sila sa pananampalataya. Kaya sabi ko sa sarili ko, magpapatuloy ang debosyon sa Poong Nazareno dahil yung mga batang dinadala ngayon sa Quiapo sa kanilang paglaki, sila ang magtutuloy ng mga panata ng kanilang mga magulang. It is good to start them young.

Palagay ko iyan ang paala-ala ng pagdiriwang natin ngayon ng kapistahan ng Santo Nino. Ang pananampalataya ay nagsisimula sa pagkabata. Kung ano ang nakagisnan natin sa tahanan – pagrorosaryo, pagdarasal ng angelus, pagnonobena sa Perpetual Help, sa Sacred Heart, pangungumpisal, pagsisimba kung linggo, pagsama sa prusisyon, pagtulong sa mahihirap – madalas iyan ang ipagpapatuloy natin sa ating pagtanda.

Sa pagdiriwang natin ng kapistahan ng Santo Nino, ang batang si Jesus, pinapaalala sa ating lahat ang tungkulin nating magturo ng tamang pananampalataya, ng tamang pamumuhay ng isang anak ng Diyos, ng tamang paglilingkod ng isang Katoliko sa mga bata. Huwag na tayo lumayo, umpisahan natin sa mga anak ninyo, sa mga pamangkin ninyo, sa mga batang kasama ninyo sa loob ng tahanan, sa mga bata sa inyong looban, sa inyong eskinita, sa inyong kalye, sa inyong kapitbahayan. Hindi kumpleto ang pagiging Kristiyano natin kung hindi natin aakayin ang mga bata upang lumaking mabubuting Katoliko. Tandaan po natin sa pagtuturo sa kanila hindi kailangan magaling magsalita, dahil ang kaunaunahang paraan ng pagtuturo sa kanila ay sa pamamagitan ng mabuting halimbawa.

Jesus was a boy in Nazareth and there he grew in age, wisdom and was pleasing to the Lord. Responsibilidad nating lahat na ang mga bata ay lumaking kalugud-lugod sa Diyos. Amen.

We are built for the infinite...

From R. Rolheiser, The Restless Heart

"We are built for the infinite, to be in perfect intercommunity with God and others. We hunger for this, long for it and constantly and thirstily reach out for it. But, when we do reach out, we can meet and touch only particular persons and objects. These can fulfill us to a point, but never completely. Our nature is built for more and it demands more. Accordingly, we go through life always somewhat lonely and dissatisfied, restless and unfulfilled, as we perpetually reach out and seek that radicl unity with God and others for which we were made."